Posted in Մայրենի

Մայրենի 08. 02. 2021

Կարդա ՛ Վահան Տերյանի «Կարծես թե դարձել եմ ես տուն…» բանաստեղծությունը:

Կարծես թե դարձել եմ ես տուն,
Բոլորն առաջվանն է կրկին,
Նորից դու հին տեղը նստում,
Շարժում ես իլիկը մեր հին:

Մանում ու հեքիաթ ես ասում,
Մանում ես անվերջ ու արագ,
Սիրում եմ պարզկա քո լեզուն,
Ձեռներըդ մաշված ու բարակ։

Նայում եմ, մինչև որ անզոր
Գլուխըս ծնկիդ է թեքվում,
Նորից ես մանուկ եմ այսօր,
Դրախտ է նորից իմ Հոգում։

Արևը հանգչում է հեռվում,
Գետից բարձրանում է մշուշ,
Հեքիաթըդ անվերջ օրորում,
Իլիկըդ խոսում է անուշ…

Հարցեր և առաջադրանքներ

Պատմի՛ր բանաստեղծությունը:


Վահան Տերյանը նկարագրում էր իր վերադարձը դեպի հայրական տուն, որտեղ նա անհոգ էր ու երջանիկ։

Ըստ բանաստեղծության պատմի՛ր մոր մասին:


Տերյանը նկարագրում է իր մայրիկին որպես աշխատասեր ու բարի մի էակի։

Գտի՛ր բնությունը պատկերող տողերը:


Ահա այսպես է նկարագրում Տերյանը բնությունը իր բանաստեղծության մեջ՝ Արևը հանգչում է հեռվում,
Գետից բարձրանում է մշուշ։

Բացատրի՛ր պարզկա լեզու, մաշված ձեռքեր մակդիրները:

Պարզկա լեզու  – պարզ լեզու
Մաշված ձեռքեր – աշխատանքից կոպտացած ձեռքեր

Բացատրի՛ր հետևյալ փոխաբերությունները`

Ա)Արևը  հանգչում է հեռվում:

Արևը մայր է մտնում։

Բ)Իլիկդ խոսում է անուշ:

Անդադարգործ է անում։
ԳԴրախտ է նորից իմ հոգում:

Երջանկություն զգալ։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s